سلام

باز هم شعر جدیدی از سید یعسوب خلخالی متخلص به حباب هدیه به شما عزیزان:

                               درخت

پای درخاک به افلاک سرم      زینت جلگه و کوه و کمرماوج پیمایم و طاووس وشم       پرده سبز به خورشید کشم

گرزخاک سیه ونم رویم          لیک خوش قامت و نیکورویم

فیض باران و هوای مرطوب    بخشدم قوت و میرویم خوب

سایه گستر به سرخاک منم       سرکشان جانب افلاک منم

ریشه درخاک مشبک سازم      چترسبزی به هوا افرازم

مایه بهجت باغ وبستان            فرح افزای سر کوهستان

شاخ و بالی که گشایم به بهار     میدهم دامنه را نقش و نگار

نفس تازه و تردرصحرا            من نباشم که دمد بر ششها؟

ازمن انباشته شد کوه و کمر       از گل تازه رخ و غنچه تر

ریشه ام خاک نگه می دارد        شاخه ام سایه به سر میدارد

برگهایم  همه صافی هواست       اکسیژن آور و کربن پالاست

چشم دارم به همه دورانها           دوست دارند مرا انسانها 

حرمت بیشه رعایت بکنند          بر نگهداریم عادت بکنند

کامهای همه شیرین سازم           دشت را پرگل و نسرین سازم

ازبرودانه من بهره برند            ساق و برگ و شخ و بیخم بخورند

رخت دیبا برشان پوشانم           شربت و شهد و شکر نوشانم

زندگانی تودرهر دوران            بسته بر برگ من است ای انسان 

نعمت خویش به کفران مبر        جامه خویش چو دیوانه مدر

اره برپای من از کفر منه          منم آبادگر قریه و ده

 

 

لینک
دوشنبه ٢٠ فروردین ،۱۳۸٦ - میرهادی خلخالی زاویه