شعری در باره برنارد شاو انگلیسی   

سروده زیبائی از حباب شاعر شهر قشنگمان خلخال:

درباره برنارد شاو انگلیسی

 

دختری زیبا به طنازی وحید

شهرت دانای زشتی را شنید

 

گشت مفتون مقام و شهرتش

غافل از جنسیت  و عینیتش

 

درخیالش  ساخت از  او  لعبتی

بست بر او دل به میل و رغبتی

 

صد درخت آز و صد شاخ حسد

در  گلستان  دلش  افراخت   قد

 

بهر   اطفاء   حریق  نار   رشک

روز و شب از دیده میبارید اشک

 

دستش از نخل طلب کوتاه بود

یاد  خرما  دم  بدم  آزش فزود

 

گفت با خود گر پذیرد ازدواج

درد من با  این دوا یابد علاج

 

از وصال  نیک فال  او و من

دشتها گلشن شود صحرا چمن

 

کودکی از این  مبارک  ازدواج

زاده خواهد شد به فرق علم تاج

 

وارث  زیبائی  مادر  شود

در کمال علم بر بابش رود

 

با چنین عزمی سفر آغاز کرد

صد  گره را  با تاُنی  باز کرد

 

عاقبت     آن   مرد دانا  را  بدید

چون کمانش قامت و مویش سپید

 

صورتش   از   کار زیر  آفتاب

سوخته بریان چو در آتش کباب

 

استخوان و پوست مانده از تنش

کورهُ    غم    ذوب  کرده آهنش

 

از ریاضت منقعر مرتاض وار

زیر جلدش    استخوانها آشکار

 

گفت در دل تخم غفلت کاشتم

نیست   این آنیکه من پنداشتم

 

مرد   از  مقصود او  آگاه شد

خنده ای زد غرق استکراه شد

 

گفت  بردی  رنجها  فرزند من

وعده ها دادی به نفس خویشتن

 

بر دلت  تخم امیدی  ریختی

حیف با غربال غفلت بیختی

 

گیرم این وصلت زما بگرفت سر

مزدوج    گشتیم  ما   با   یکدگر

 

از کجا معلوم آن بخشد ثمر

شاخ   بیدی آورد   ناگاه بر

 

خواهش تو گر کند وارو اثر

کودکی   آری بعکس  مافکر

 

چهره  ناموزون   شود  مانند    من

همچو تو عاری ز علم و عقل و فن

 

داروی آن  گر  چنین  آید پدید

فکر کردی از کجا باید خرید؟

 

راه برگردان ره شایسته رو

راهی هر راه بی پایان مشو

 

ای بسا   راهیکه   پنداریم     راست

در میان دارد هزاران عیب و کاست

 

لینک
سه‌شنبه ٢۸ خرداد ،۱۳۸٧ - میرهادی خلخالی زاویه